EN YAKIN ARKADAŞIM, DOWN SENDROMLU KIZ KARDEŞİMLE EVLENDİ

“Bahar çocuk sahibi olamayacağını öğrendiğinde yıkılmıştı. Ama bunu senden, anne ve babandan bile sakladı.”

“Niye?”

“Çünkü senin onu acıyarak görmeni istemiyordu.”

Bu cümle içime oturdu.

Çünkü Bahar’ı gerçekten seviyordum.

Ama yıllarca onu korumaya çalışırken, bazen farkında olmadan onun adına karar verdiğimi hatırladım.

Baran devam etti.

“Bahar, evlendikten sonra bana bir gün şöyle dedi: ‘Ben anne olamayacağım için üzülmüyorum. Bir çocuğun beni annesi olarak sevemeyeceğini düşünmek beni üzüyor.’”

Gözlerim doldu.

“Sonra?”

“Sonra ona evlat edinmeyi önerdim.”

Baran’ın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Bana kızdı.”

“Niye?”

“Çünkü o, insanların onun Down sendromu nedeniyle bir çocuğa iyi anne olamayacağını düşüneceğinden korkuyordu.”

Başımı eğdim.

Baran devam etti.

“Ben de ona bir söz verdim.”

“Ne sözü?”

“Ne olursa olsun, çocuklarımızın annesi olacağını söyledim.”