İçeri giren gelin, 77 yaşındaydı.

“Evet.”

Alkışlar başladı.

Daha sonra fotoğraf çekimleri sırasında Arda, Nermin Hanım'ın yanına geçti. Ona baktı, hafifçe gülümsedi ve yanağına bir öpücük kondurdu.

Fotoğrafçı o anda deklanşöre bastı.

Ortaya kusursuz olmayan ama samimi bir fotoğraf çıktı.

Nermin Hanım'ın gözlerinde mutluluk vardı.

Arda'nın yüzündeyse gururdan çok huzur okunuyordu.

Düğünden birkaç gün sonra Nermin Hanım'ın en büyük oğlu annesinin evine geldi.

Uzun süre konuşmadan oturdu.

Sonra annesine baktı.

“Anne…”

“Efendim?”

“Başta çok korktum.”

Nermin Hanım sessizce onu dinledi.

“O senden küçük diye değil,” diye devam etti oğlu. “Seni birinin kandırmasından korktum. Ama seni son zamanlarda hiç böyle görmemiştim.”

Nermin Hanım gülümsedi.

“Nasıl görüyorsun beni?”

Oğlu birkaç saniye düşündü.

“Mutlu.”

Bu kelime Nermin Hanım'ın gözlerini doldurdu.

Aradan aylar geçti.

Arda, Nermin Hanım'ın servetine hiçbir zaman dokunmadı. Hatta evlendikten sonra kendi işini büyütmek için çalışmaya devam etti.

Bir gün Nermin Hanım ona önemli bir kararını açıkladı.
“Servetimin büyük kısmını çocuklarıma bırakacağım.”

Arda şaşırdı.

“Bunu neden bana anlatıyorsun?”

“Çünkü insanların en çok merak ettiği şey bu.”

“Benim için önemli değil.”

“Biliyorum.”

Nermin Hanım gülümsedi.

“İşte bu yüzden seni seviyorum.”

Aradan iki yıl geçti.

Bir sabah Nermin Hanım, eski düğün fotoğraflarından birini eline aldı.

Fotoğrafta beyaz gelinliğiyle kendisi, siyah damatlığıyla Arda vardı.
Arda yanağından öperken Nermin Hanım'ın yüzünde çocukça bir mutluluk vardı.

Fotoğrafa uzun süre baktı.

Sonra Arda'ya dönüp şöyle dedi:

“İnsanlar o gün bizim yaşımıza baktı.”

Arda gülümsedi.

“Peki sen neye baktın?”

Nermin Hanım onun elini tuttu.

“Bana nasıl baktığına.”

Arda başını eğip onun elini öptü.

Nermin Hanım o anda anladı ki hayat bazen insanın planladığı gibi ilerlemiyordu.

Bazen aşk, beklediğin yaşta gelmiyordu.

Bazen herkesin yanlış gördüğü bir şeyi sen doğru hissedebiliyordun.

Ve bazen insanın hayatının sonbaharında karşısına çıkan biri, yıllardır eksikliğini bile fark etmediği bir mutluluğu beraberinde getiriyordu.
Nermin Hanım'ın hikâyesi çevresindeki herkese tek bir şeyi öğretmişti:
Aşkın yaşı yoktu; ama gerçek aşkın en önemli sınavı, insanların ne düşündüğü değil, iki insanın birbirine karşı ne hissettiğiydi.