Üvey annem evdeki bütün altınları alıp beni çeyizsiz ortada bırakırken, "Al şu dedenin kırık dikiş makinesini de gözüm görmesin" diyerek sokağa fırlatmıştı; o ağır döküm makinenin altındaki gizli ahşap çekmeceyi açtığımda, içinden dökülenleri gördüğüm an dizlerimin bağı çözüldü.
Kapının önüne savrulan eski dikiş makinesi, kaldırım taşına çarptığında içimde bir şeylerin de kırıldığını hissettim. Üvey annemin yüzündeki o küçümseyici ifade hâlâ gözümün önündeydi. “Al şunu da, gözüm görmesin,” demişti. Ardından kapıyı öyle bir çarpmıştı ki, sanki beni hayatından değil, dünyadan silmek istiyordu.
Bir süre öylece kaldım. Ne ağlayabiliyordum ne de bağırabiliyordum. İçimde tuhaf bir boşluk vardı. Sonra bakışlarım makineye takıldı. Dedemin makinesiydi bu. Çocukken dizine oturur, onun nasıl sabırla kumaşları işlediğini izlerdim. “Her şeyin bir sırrı vardır,” derdi hep. “Sabredersen ortaya çıkar.”
İşte o an, sanki dedemin sesi kulağımda yankılandı.
Makineyi doğrultmak için eğildiğimde, alt kısmındaki ahşap bölmenin hafifçe aralandığını fark ettim. Daha önce hiç dikkat etmemiştim. Parmaklarım titreyerek küçük çekmeceyi çekti. Sanki yıllardır açılmayı bekliyormuş gibi sessizce kaydı.
İçinden dökülenleri gördüğüm an dizlerimin bağı çözüldü.
Önce sararmış kağıtlar yere yayıldı. Ardından metalin tok sesi… Altınlar. Onlarca, belki yüzlerce. Güneş ışığında parlayarak kaldırıma saçıldılar. Bir an bunun bir rüya olduğunu düşündüm. Ama değildi. Avuçlarımda hissettiğim o ağırlık, gerçekti.
Kağıtları titreyen ellerimle topladım. Tapu senetleriydi. Dedemin adına kayıtlı tarlalar, evler… Ve en alttaki belgede, miras devrine dair bir yazı vardı. Gözlerimi kısarak okudum:
“Bütün mal varlığım, torunum … adına bırakılmıştır.”
Kalbim hızla çarpmaya başladı. Bu… bu benimdi.
Üvey annem her şeyi alıp beni sokağa atarken, aslında hiçbir şey alamamıştı. Çünkü dedem, en değerli olanı saklamıştı. Ve onu bana bırakmıştı.
O an içimde bir şey değişti. Az önceki çaresizlik yerini tuhaf bir kararlılığa bıraktı. Artık ağlamak yoktu.
Altınları dikkatlice topladım, kağıtları katlayıp göğsüme bastırdım. Dikiş makinesine son bir kez baktım. Dedemin hatırası artık sadece bir eşya değildi. O, benim kurtuluşumdu.
Ertesi gün soluğu bir avukatın ofisinde aldım. Belgeleri masaya serdiğimde, adamın gözleri büyüdü. Tek tek inceledi, sonra bana baktı devamı icin sonrki syfaya geçiniz
