Komşum, Rahmetli Annemin Mikserini Ödünç Almam İçin Israr Etti

“Ama yaptığı şeyin karşılığını öyle bir şekilde görecek ki…”

Kızımın yüzündeki merak daha da arttı. “Ne yapacaksın?” diye sordu.

Sandalyeye oturdum ve bir süre sustum. Aslında kafamda yıllardır biriken her şeyi aynı anda yapmak, Sevil’in kapısına gidip ona bağırmak, benden aldığı bütün eşyaları tek tek istemek, hatta yıllardır yaptığı saygısızlıkları yüzüne vurmak geliyordu. Fakat annemden öğrendiğim bir şey vardı. İnsanlara öfkelenmek kolaydı, asıl zor olan öfkeliyken doğru kararı verebilmekti. Bu yüzden derin bir nefes alıp kızımın gözlerine baktım.

“Ben onun gibi olmayacağım,” dedim. “Ama artık susmayacağım.”

O akşam bütün dolapları açıp Sevil’in benden aldığı eşyaları düşündüm. Merdiven, basınçlı yıkama makinesi, yavaş pişirici, buharlı pişirici, piknik çantası, fırın tepsisi… Sonra telefonumu elime alıp eski mesajlarımızı tek tek açtım. Her şeyi yazılı olarak istemişti. “Bir günlüğüne alabilir miyim?”, “Yarın kesin getiririm”, “Sana tertemiz bırakacağım” gibi onlarca mesaj duruyordu. Bazılarında eşyaları ne kadar dikkatli kullanacağını özellikle yazmıştı.İnsan ve Toplum

Tam o sırada mikserin alt kısmında küçük bir etiket fark ettim. Annem, yıllar önce her önemli eşyasına yaptığı gibi mikserin içine kendi adını ve satın aldığı tarihi küçük bir kağıda yazıp yapıştırmıştı. “Nermin, 1989.” O yazıyı görünce boğazım düğümlendi. Annemin ellerini, mutfakta hamur yoğururken yüzüne düşen saçlarını, ben çocukken bana fırından sıcak kek çıkarıp verdiği günleri hatırladım.

Kızım sessizce yanıma oturdu.

“Anne, mikseri tamir ettiremez miyiz?”

DEVAMI DİĞER SAYFADA

“Bilmiyorum,” dedim. “Ama deneyeceğim.”

Ertesi gün mikseri mahallede yıllardır elektrikli ev aletleri tamir eden bir ustaya götürdüm. Usta cihazı açıp uzun süre inceledi. Sonra başını salladı.Hamilelik ve Annelik

“Motor zorlanmış. İçindeki dişliler de zarar görmüş. Büyük ihtimalle sert bir hamurla uzun süre çalıştırılmış.”

Gözlerimi kapattım.

Sevil’in neden böyle bir ses çıkardığını artık biliyordum.

Tamir için fiyat verdiğinde düşündüğümden yüksek bir rakam söyledi. Fakat mesele para değildi. Annemin eşyasını kurtarmak istiyordum. Mikseri orada bırakıp eve dönerken karşı kaldırımda Sevil’i gördüm. Beni görünce elini kaldırdı.

“Tamir ettiriyorsun demek,” diye seslendi.

Yanına gitmedim.

Sadece başımı sallayıp yürüdüm.

O gün ilk kez onun bakışlarında hafif bir tedirginlik fark ettim.

Akşam eve geldiğimde kapımın altında bir zarf buldum. Üzerinde Sevil’in el yazısı vardı. Açtığımda içinden kısa bir not çıktı.

“Bu kadar büyütülecek bir şey olmadığını düşünüyorum. İstersen parasını veririm.”

Kâğıdı uzun süre elimde tuttum. Sonra kızım yanıma geldi.

“Ne yazmış?”

Notu ona uzattım.

Kızım okuyunca kaşlarını çattı.

“Anne, özür bile dilememiş.”

“Hayır,” dedim. “Çünkü hâlâ yaptığının yanlış olduğunu düşünmüyor.”

Fakat ben artık başka bir şey fark etmiştim. Sevil’in bütün bu rahatlığı, insanların ona sürekli taviz vermesinden kaynaklanıyordu. Ben de yıllardır onun eşyalarımı geciktirmesine, kirletmesine, eksik getirmesine ses çıkarmamıştım. Çünkü kavga etmek istemiyordum. Ama bazen sessizlik huzur değil, karşı tarafın haddini aşmasına izin vermekti.

Ertesi sabah aldığım ilk karar Sevil’in bundan sonra benden hiçbir şey ödünç alamayacağıydı.

İkinci kararım ise bütün eşyalarımı geri istemekti.

Kapısını çaldığımda yüzüme şaşkınlıkla baktı.

“Ne oldu?”

“Artık senden aldığın bütün eşyalarımı geri istiyorum.”

Bir an sustu.

“Ne demek yani?”

“Merdivenimi, basınçlı yıkama makinesini, yavaş pişiricimi, buharlı pişiricimi, piknik çantamı ve fırın tepsimi. Hepsini.”Gıda

Yüzündeki rahat ifade bir anda kayboldu.

“Şimdi mi?”

“Evet. Bugün.”

Kollarını göğsünün üzerinde birleştirdi.

“Hanımefendi, cihazı açtığımda ilginç bir şey fark ettim,” dedi. “İçinde sıkışmış küçük bir metal parça var. Muhtemelen mikserin içine düşmüş.”

“Nasıl bir parça?”

“Bilmiyorum. Ama yeni değil. Yıllardır orada duruyor gibi.”

Ertesi gün ustanın yanına gittim. Masanın üzerinde küçücük bir metal plaka duruyordu.

Üzerindeki yazıyı görünce kalakaldım.

“Bu ne?” diye sordum.

Usta plakayı bana uzattı.

“Sanırım cihazın ilk sahibinden kalma bir seri numarası ya da özel üretim etiketi.”

Plakayı temizleyip eve getirdim. Annemin eski eşyaları arasında yıllardır duran birkaç kutuyu açtım. Eski faturalar, fotoğraflar ve annemin notları arasında 1989 yılına ait bir kâğıt buldum. Mikseri satın aldığı günün faturasıydı.

Faturanın arkasında annemin el yazısıyla bir not vardı:
“Bu modelin özel seri üretim olduğunu söylediler. Bir gün bozulursa mutlaka orijinal parçaları bulmaya çalış.”
Mikserin sıradan bir eski cihaz olmadığını o an anladım.
Ertesi gün araştırdığımda aynı modelin artık üretilmediğini, sağlam durumda olanların koleksiyoncular tarafından arandığını öğrendim. Fakat mesele bunun değeri değildi. Annemin yıllar önce sakladığı şeyin içinde, onun için neden bu kadar kıymetli olduğuna dair başka bir iz vardı.

Bir fotoğrafta annemi mutfakta gördüm. Mikser tezgâhın üzerinde duruyordu. Fotoğrafın arkasında yine annemin el yazısı vardı:

“İlk maaşımla aldım. Kızım büyüdüğünde ona bırakacağım.”

O cümleyi okuyunca gözlerim doldu.

Annem gerçekten de onu bana bırakmıştı.

İşte bu yüzden Sevil’in umursamazlığı artık yalnızca kırılmış bir cihaz meselesi değildi.

Birkaç gün sonra tamir ustası mikseri teslim etti. Motoru yenilenmiş, zarar gören parçaları değiştirilmişti. Mikseri çalıştırdığımda o tanıdık ses yeniden eve yayıldı.

Kızım mutfağa koştu.

“Çalışıyor!”

Gülümsedim.

“Annemin sesi geri gelmiş gibi.”

Tam o sırada kapı çaldı.

Gelen Sevil’di.

Elinde küçük bir kutu vardı.

“Ne istiyorsun?” diye sordum.

Başını eğdi.

“Özür dilemeye geldim.”

Şaşırdım.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Kutuyu bana uzattı.

İçinden yeni bir mikser çıkmadı. Onun yerine, annemin mikserinden kırılan parçaların hepsini temizleyip bir poşete koymuştu.

“Bunları çöpe atmıştım,” dedi. “Sonra düşündüm… Senin için ne kadar önemli olduğunu ilk kez gerçekten anladım.”

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Sevil devam etti:

“Ben hep insanların hayır dememesine alıştım. Senden bir şey isterken de nasıl olsa geri almayacağını düşündüm. Mikseri kırınca da utanmak yerine suçu sana attım. Çünkü ilk kez biri bana hayır demişti ve ben bunu kabullenemedim.”

İşte o anda asıl dersin ne olduğunu anladım.

Sevil’e bağırmak, onu aşağılamak ya da yaptığı şeyi başkasına anlatmak kolaydı.

Ama sınır koymak çok daha etkiliydi.

Kutuyu aldım.

“Özür dilemen önemli,” dedim. “Ama bu, her şeyi eski haline getirmiyor.”

Başını salladı.

“Biliyorum.”

Sonra mikseri gösterdi.

“Tamir olmuş.”

“Evet.”

“Annen çok şanslıymış,” dedi. “Böyle hatırlayan bir kızı olduğu için.”

Bu kez ona kızamadım.

Sadece başımı salladım.

Sevil kapıdan çıktıktan sonra kızım yanıma geldi.

“Anne, artık ona hiç eşya vermezsin, değil mi?”

Gülümsedim.

“Hayır.”

Mikseri tezgâhın üzerine koydum.

“Çünkü bazı dersler insanlara eşya kırmadan da verilebilir.”

O gece annemin eski tarif defterini çıkardım ve yıllar sonra ilk kez onun tariflerinden birini yaptım. Mikserin motoru sessizce çalışırken mutfak yeniden çocukluğumdaki gibi kokmaya başladı.

Pastayı fırından çıkardığımda kızım bir parça aldı.

“Çok güzel olmuş.”

Bir an gözlerimi kapatıp annemi düşündüm.

Sonra anladım ki Sevil’e verdiğim en büyük ders intikam almak değildi.

Kendime yıllardır vermeyi unuttuğum dersi öğrenmekti:

Değer verdiğin insanlara yardım etmek güzeldi ama bunun karşılığında saygısızlığa katlanmak zorunda değildin.
Ve annemin mikseri, o günden sonra yalnızca annemin hatırası olarak değil, bana sınırlarımı korumayı öğreten en değerli eşya olarak mutfağımda yerini aldı

Komşum, Rahmetli Annemin Mikserini Ödünç Almam İçin Israr Etti

Bunları da İzleyebilirsiniz