Kocası boşanma kağıtlarını yoğun bakım ünitesine getirip

Kocası boşanma kağıtlarını yoğun bakım ünitesine getirip karısının parmaklarına bir kalem verdiğinde, her şeyin saniyeler içinde biteceğinden emindi. Ama karısının kağıda yazdıklarını görünce, adeta donakaldı… 😲😲

Eva vücudunu neredeyse hiç hissetmiyordu. Yabancı ve çok ağır geliyordu. Altı ay boyunca hastane duvarları, serumlar ve acı, etkisini göstermişti. Önemli miktarda kilo vermiş, cildi solgunlaşmış ve sesi neredeyse tamamen kaybolmuştu. Bazen ancak fısıltıyla konuşabiliyordu, o bile zorlukla.


Kanser beklenmedik bir şekilde keşfedilmişti. Önce testler, sonra ameliyat, sonra da bitmek bilmeyen tedavi. Doktorlar dikkatlice konuşuyor, hiçbir söz vermiyorlardı. Her gün gücünü tüketiyordu, ama yaşama isteğini değil. Yatağından kalkamadığı zamanlarda bile, bu isteğe tüm gücüyle tutunuyordu.

O gün, zorlu bir tedavi sürecinin ardından yoğun bakımdaydı. Monitörler hafifçe bip sesi çıkarıyor, ışık gözlerini yakıyordu. Eva, hiçbir şey düşünmemeye çalışarak tavana bakıyordu.

Odanın kapısı açıldı ve kocası göründü. Neredeyse on beş yıldır birlikte yaşadıkları adam. Temiz görünüyordu, yüzünde endişeli bir ifade vardı.


«Uzun sürmeyecek,» dedi aceleyle, sanki fikrini değiştirebileceğinden korkuyormuş gibi.

«Bunlar formaliteler,» dedi hızla, yaklaşarak. «Ameliyat için onayınıza ihtiyacımız var. Doktorlar imzanız olmadan hiçbir şey yapmayacaklar.»

Kendinden emin bir şekilde konuştu, ona soru sorma veya şüphe duyma fırsatı vermedi. Kağıtları çıkardı ve üstlerini dikkatlice eliyle kapattı.