Kocamın çamaşırlarını katlıyordum ki cebinden bir şey düştü

Hâlâ birbirimize tabak uzatıyor, çamaşırları birlikte katlıyorduk ama bana gerçekten baktığı son zamanı hatırlamıyordum.

Çarşamba sabahları her zaman çamaşır yıkama günümdür; yıllardır hiç değişmedi.

Her zamanki gibi yalınayak, sabahın ortasında çamaşır odasında durmuş, açık renkli çamaşırları koyu renklilerden ayırıyordum. Güneş pencereden içeri süzülerek omzuma sıcak bir his bırakıyordu.

Rıza’nın sık giydiği, açık renkli düğmeli lacivert gömleklerinden birini elime aldım ve duraksadım. Ağırlığında bir farklılık vardı.

İlk başta fiş sandım. Kuru temizleme etiketi ya da alışveriş listesi bekleyerek dalgın dalgın açtım.

Ama öyle değildi.

Sadece altı kelime vardı, alışılmadık bir el yazısıyla karalanmıştı:

“Lütfen onun öğrenmesine izin vermeyin.”

Altında bir telefon numarası vardı.

Notu tekrar tekrar okudum. Sonra yavaşça katlayıp ev elbisemin önlük cebine koydum. Arkada çamaşır makinesi durulama döngüsünü bitirdiğini haber veren bir ses çıkardı.

O gece patates püresiyle birlikte tavuk yaptım. Rıza, normalde baş ağrısı yaptığını söylemesine rağmen iki bardak kırmızı şarap doldurdu.

Bu konuda hiçbir şey söylemedim.

“Uzun bir gün müydü, Derya?” dedi bardağı uzatırken.

“Her şey yolunda mı?” diye sordum, sesimi hafif tutarak.

“Her zamanki gibi. Ofiste yine karmaşa vardı,” dedi.

Akşam haberlerini izledik, sonra ilgimizi pek çekmeyen bir yemek programında durduk. Rıza bölüm bitmeden uyuyakaldı. Eli dizimin üzerinde, sıcak ve tanıdıktı.

Ben ekrana bakıp izliyormuş gibi yaptım ama aklım çok uzaktaydı. Not hâlâ cebimdeydi.

Ertesi sabah Rıza işe gittikten sonra mutfak masasında, yanımda soğuyan kahvemle oturdum. Not önümdeydi.

Telefonu elime aldım ve numarayı tuşladım.

Üçüncü çalışta yumuşak bir kadın sesi duyuldu.

“Merhaba?”

“Sanırım kocamın gömlek cebinde bir şey unuttunuz,” dedim.

Telefonda kısa bir sessizlik oldu. Ardından sakin bir sesle konuştu:

“Ne zaman arayacağınızı merak ediyordum.”

Adı Aylin’di.

“Ya siz?” diye sordu.

“Derya.”

“Elbette,” dedi, sanki bunu zaten biliyormuş gibi.

Gerçeği bana borçlu olduğunu söyledi.

Aylin, bir özel dedektifti. Kızım Selin, babasının son zamanlardaki mesafeli hâlinden endişelenmiş ve onu araştırması için Aylin’i tutmuştu.

Rıza ile bir kez görüşmüşlerdi. Rıza paniklemiş, yıllar önce yaptığı bir hatanın yeniden ortaya çıkmasından korkmuştu. Notu bir hatırlatma olarak yazmış ve Aylin’den gerçeği saklamasını istemişti. “O” dediği kişi ben değil, Selin’di.

Aylin, notu bilerek gömlek cebine koyduğunu itiraf etti. Cesaretini son anda kaybetmişti ama gerçeğin benim tarafımdan bulunmasını istemişti.

Sonra gerçeği söyledi.devamı sonrki syfda..
Yirmi yıl önce, kısa bir ilişki yaşamışlardı. Rıza bunu kendi isteğiyle bitirmişti. Evliliğinde benim hak etmediğim şeyler olduğunu söylemişti.

O dönemde düşük yaptığımı söyledim. Bunu bilmediğini söyledi. Bilseydi daha önce uzaklaşacağını ekledi.

Aylin hastaydı. Fazla zamanı kalmadığını söyledi. Buraya gelme sebebinin ilişkiyi yeniden başlatmak değil, gerçeğin artık gömülmemesi olduğunu anlattı.

O gece Rıza’ya hiçbir şey söylemedim. Günlerce de söylemedim.

Onu izledim.

Kilo kaybını, sevmediği hâlde şarap içmesini, okurken şakaklarını ovuşturmasını… Benim bildiğimi bilmiyordu.

Ama içimde bir şeyler kopmuştu. Öfke değil, ihanet bile değildi. Sessiz bir uzaklaşmaydı.

Birkaç gün sonra Selin aradı. Babasında bir gariplik fark ettiğini söyledi. Onu suçlamadım. Bizi korumaya çalışıyordu.

Bir akşam yemeğinde Rıza sessizliğimi fark etti.

“Son zamanlarda çok dalgınsın,” dedi.

İnsanların geçmişte yaptıkları şeyler için affedilip affedilemeyeceğini sordum.

O da işini kaybetme korkusundan bahsetti.

Sonra sordum:

“Onu sevdin mi?”

Başını eğdi.

“Hayır. Bir an öyle sandım. Ama değildi.”

Bunu bana söylemeyi her gün düşündüğünü ama beni kaybetmekten korktuğunu söyledi.

“Asıl beni kaybettiğin an,” dedim, “acımı tek başıma taşımam gerektiğine karar verdiğin andı.”

O gece aynı yatakta uyuduk ama birbirimize dokunmadık.

Sessizlik öfkeli değildi. Ağırdı. Ve ilk kez anladım ki bu sessizlik beni değil, onu koruyordu.

Ertesi sabah küçük bir çanta hazırladım.

Rıza kapıdan izledi.

“Ne kadar süre?” diye sordu.

“Senin için sessiz kalmadan önce kim olduğumu hatırlayacak kadar,” dedim.

Beni durdurmadı.

Kapıyı kapatırken evliliğimi öfkeyle terk etmiyordum.

Onurumu alıp çıkıyordum.

Kocamın çamaşırlarını katlıyordum ki cebinden bir şey düştü

Bunları da İzleyebilirsiniz