Kızın senden KORKUNÇ bir şey saklıyor.

On üç yıl önce acil serviste çömez bir hemşireyken, trafik kazasında anne babasını kaybeden 3 yaşındaki Aslı ile tanıştım

“Kızın senden KORKUNÇ bir şey saklıyor. Şuna bak.” Telefondaki görüntü yavaşça açılırken nefesim kesildi…

Ekrandaki video, hastanenin güvenlik kameralarından birine aitti. Tarih, sadece iki gün öncesini gösteriyordu. Görüntüde, benim on altı yaşındaki kızım Aslı, Ceren’in hastanedeki personeller için ayrılmış olan soyunma odasına gizlice giriyordu. Etrafı dikkatlice kolaçan ettikten sonra Ceren’in kilitli dolabına yaklaşıyor, elindeki ince bir metalle saniyeler içinde kilidi açıyor, içinden kalın, siyah kapaklı bir defter ve küçük kırmızı bir kutu alarak hızla cebine atıyordu. Ardından dolabı tekrar ustaca kilitleyip hiçbir şey olmamış gibi odadan sessizce çıkıyordu.

DEVAMI DİĞER SAYFADA

Videoyu izlerken zihnim karıncalandı, avuç içlerim terlemeye başladı. Aslı? Benim dürüst, merhametli kızım bir hırsız mıydı? Beynim gördüklerini algılamakta zorlanıyordu. On üç yıl boyunca hayatımın merkezine onu koymuştum. Çift vardiyalar, uykusuz geceler, okul toplantılarına yetişmek için hastane koridorlarında koşuşturmalarım… Hepsi onu iyi, ahlaklı bir insan yapmak içindi. Acaba bir yerde telafisi imkansız bir hata mı yapmıştım?

Ceren telefonu elimden hışımla geri çekti. Yüzünde kurban edilmiş, incinmiş bir ifade vardı ama gözlerinin derinlerinde karanlık, zafer dolu bir parıltı yakaladım. “Senin o çok güvendiğin, üzerine titrediğin kızın hastaneye gelip dolabımı soydu!” diye tısladı. “Benim özel eşyalarımı çaldı. O tam bir sorunlu. Genetik işte, biyolojik ailesinin kim bilir ne karanlık problemleri vardı! Suçlu doğmuş. Onu derhal bir rehabilitasyon merkezine göndermelisin, yoksa bu işi polise taşırım ve onu hapse attırırım.”

Söylediği o zehirli sözler, özellikle tiksinerek kurduğu “genetik” ve “suçlu doğmuş” vurgusu yüzüme inen sert bir tokat gibi beni kendime getirdi. İçimde uyuyan o koruyucu baba aniden ayağa kalktı. Aslı’yı ben büyütmüştüm; onun genetiği benim ona verdiğim sevgiydi. On üç yıl boyunca ona yalan söylememeyi, adil olmayı, başkasının hakkını yememeyi öğretmiştim. Eğer Aslı o odaya girdiyse, bunun ardında yatan çok daha derin bir neden olmalıydı. Kararımı vermeden önce, her zaman yaptığım gibi kızıma güvenecektim.

“Aslı!” diye seslendim koridora doğru. Sesim sertti ama öfkeli değildi. “Buraya gelir misin kızım?”

Birkaç saniye sonra Aslı’nın odasının kapısı açıldı. Üzerinde bol pijamaları, dağınık saçlarıyla salona girdi. Gözleri önce bana, sonra kapının girişinde dikilen öfkeli Ceren’e kaydı. Hiç şaşırmadı. Aksine, o on altı yaşındaki bedenin içinde, sanki çok daha olgun, her şeyi göze almış kararlı bir kadın duruyordu.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.

“Ceren dolabından bir şeyler çaldığını söylüyor,” dedim doğrudan gözlerinin içine bakarak. “Bana az önce kameradaki görüntüleri gösterdi.”

Ceren kollarını göğsünde kavuşturdu. “İnkar etmeye kalkma küçük hanım, her şey kayıtlı.”

Aslı sakin bir şekilde omuz silkti. “İnkar etmiyorum. Evet, senin dolabına girdim ve o siyah defterle kutuyu aldım.”

Duyduğum net itirafla sarsıldım ama Aslı’nın yüzünde en ufak bir suçluluk veya pişmanlık belirtisi yoktu. Ellerini pijamasının ceplerine soktu. “Ama buna hırsızlık denemez. Sadece babama ait olanı ve onun hayatını korumaya çalışıyordum.”

“Ne zırvalıyorsun sen?” diye bağırdı Ceren, aniden paniğe kapılarak öne doğru bir adım attı. Sesindeki o kibirli ton birden cam gibi kırılmıştı.

Aslı cebinden Ceren’in dolabından aldığı o siyah defteri ve kutuyu çıkardı. Defteri ortasından açıp masanın üzerine, tam önüme bıraktı. “Son birkaç haftadır babamın gece vardiyalarında hastane eczanesinden kaybolan pahalı ilaçlar ve sarf malzemeleri… Hatırladın mı baba? Hakkında soruşturma açılmak üzereydi, çünkü hastane kayıtları o malzemelerin senin şifrenle girilip alındığını gösteriyordu. Sen günlerce uyumayıp nerede hata yaptığını ararken, ben bu işin peşine düştüm.”

Gözlerim masadaki deftere kaydı. Sayfalarda, hastaneden çalınan ilaçların uzun bir listesi, karaborsada satılacakları astronomik fiyatlar ve alıcıların isimleri vardı. Ve her gizli işlemin karşısında benim bilgisayar şifrem yazılıydı. Ceren, benim şifremi kopyalamış, aylardır ilaçları çalıyor ve yakalanma ihtimaline karşı suçu tamamen benim üzerime yıkmak için kusursuz bir tuzak kuruyordu. Evlilik planları ise sadece bu yalanı örtbas etmek için kullandığı bir kılıftı.

“Ve bu da…” dedi Aslı, masadaki küçük kırmızı kutuyu açarak. İçinde, benim ondan habersiz kuyumcudan aldığım, henüz teklif etmeye fırsat bile bulamadığım o elmas nişan yüzüğü duruyordu. “Bunu da senin odandan almış baba. Muhtemelen hastaneyi son kez soyup kaçarken bunu da yanında kâr olarak götürecekti.”

Nefes alamadığımı hissettim. İhanetin soğuk, acımasız pençesi kalbimi sıktı. Başımı yavaşça kaldırıp Ceren’e baktım. Rengi kül gibi olmuştu. Az önceki o kendinden emin, tehditkâr kadından eser kalmamıştı. Eli ayağına dolanmış, gözleri dehşetle açılmış bir halde kapıya doğru geri geri adımlıyordu.

“Ben… O defter benim değil,” diye kekeledi çaresizce. “Bu kız sana yalan söylüyor, o defteri benim dolabıma o koymuştur!”

Ama sesindeki titreme ve gözlerindeki o saf korku her şeyi ele veriyordu. Onu ne kadar yanlış tanıdığımı, yorgun kalbimin sevgi ihtiyacından dolayı nasıl kör olduğumu o an acı bir şekilde anladım.

“Hemen çık git evimden,” dedim fısıltıdan hallice, ama bir o kadar da tehlikeli, keskin bir sesle. “Paltou bile alma. Sadece defol. Yarın sabah o defterle birlikte hastane yönetimine ve polise gideceğim. Şifremi nasıl çaldığını onlara uzun uzun anlatırsın.”

Ceren bir şeyler daha gevelemeye çalıştı ama gözlerimdeki o sarsılmaz kararlılığı ve öfkeyi gördüğünde arkasını dönüp kapıyı şiddetle çarparak evden kaçtı.

Odalara çöken o ağır, fırtına sonrası sessizliğin ardından dizlerimin bağı çözüldü ve en yakın koltuğa yığıldım. Ellerimi yüzüme kapatıp derin, titrek bir nefes aldım. Hem mesleğimi hem de özgürlüğümü mahvedecek korkunç bir kumpasın tam kıyısından dönmüştüm.

Çok geçmeden boynumda ince, narin kollar hissettim. Aslı yanıma gelmiş, bana sımsıkı sarılmıştı. Tıpkı on üç yıl önce, o kan revan içindeki soğuk acil servis odasında, korkudan titrerken bana sarıldığı gibi.

“Özür dilerim baba,” diye fısıldadı başını omzuma yaslayarak. “Sana söylemeden böyle tehlikeli bir işe kalkıştığım için. Sadece… Senin zarar görmene izin veremezdim. Sen o gece beni kurtardın, benim de seni kurtarmam gerekiyordu.”

Gözlerimden süzülen yaşlara bu kez engel olamadım. Güçlü kollarımla onu sardım ve saçlarının üzerine derin bir öpücük kondurdum. “Sen asıl benim hayatımı bugün kurtardın kızım,” dedim titreyen ama gurur dolu bir sesle.

Kan bağının hiçbir anlam ifade etmediğini, gerçek bir ailenin birbirini her karanlıktan çekip çıkaran o sarsılmaz sadakatle, güvenle ve sevgiyle kurulduğunu o gece bir kez daha anladım. Yıllar önce o dondurucu reyonunun ortasında bana ‘Baba’ dediği ilk günü hatırladım. Ben ona sadece sıcak bir yatak ve güvenli bir ev vermiştim, o ise bana uğruna savaşılacak bir dünya bağışlamıştı. O benim kızımdı, ben onun babasıydım ve bizim hikayemiz kötülüklerin asla ulaşamayacağı bir yerdeydi.

Kızın senden KORKUNÇ bir şey saklıyor.

Bunları da İzleyebilirsiniz