Hayatımız bu süre içinde tamamen değişti.

Kocam altı yıldır komadaydı ve tek bir parmağını bile oynatamıyordu. Hayatımız bu süre içinde tamamen değişti.
Kocam altı yıldır komadaydı. O kazadan sonra hayatımız bir daha hiç eskisi gibi olmamıştı. Günlerimiz ilaç saatlerine, doktor kontrollerine ve makinelerin tekdüze seslerine bağlıydı. Evimiz artık bir yuva değil, küçük bir hastane odasında bulunuyor. Perdeler hep yarı aralıktı, odada sürekli antiseptik koku vardı ve her şey steril, düzenli, soğuktu.

Her akşam güneş batarken yatak odamızın açık kızıl bir ışık filtrelendi. O ışık, her günkü testleri değiştirdiğim bembeyaz çarşafların üzerine düştü. Mehmet'in süresinde hareketsiz kalmasıdı; gözler kapalı, yüzü sakin ama ifadesizdi. Göğsü, bağlı olduğu cihazın ritmine uygun şekilde çalışıp durmalarıydı. Yanına yaklaşıp alnına düşen saç telini düzelttiğimde, bir anının eski günlerini hatırlardım. Yüksek sesle gülen, kahvaltıda şarkı söyleyen, hayat dolu o adam…

Ama o akşam bir şey farklıydı. DEVAMİ DİĞER SAYFADA 


Yatağa yaklaştığımda, alışık olduğum ilaç ve sabun kokusunun arasına karışmış yabancı bir koku aldım. Keskin, odunsu notalara sahip ağır bir erkek parfümü… Ardından çok hafif ama belirgin bir sigara dumanı izi. Kalbim sıkıştı. Bu evde yıllardır kimse sigara içmemişti.

Şüpheyle çekmeceyi açtım. İç çamaşırlarının arasında bordo renkli, pahalı bir markaya ait yepyeni erkek boxer’lar vardı. Dokusu yumuşak, seçimi özenliydi. Bunları ben almamıştım. Mehmet altı yıldır yatağa bağlıydı; kendi başına kıpırdayamayan bir adamın böyle iç çamaşırlarına ihtiyacı olamazdı.

O an bağırıp çağırmak istedim. Bakıcıyı karşıma alıp hesap sormak istedim. Ama içimdeki başka bir ses beni durdurdu. Eğer gerçekten korktuğum şey oluyorsa, bunu kanıtlamam gerekiyordu.

Ertesi sabah iş seyahatine çıkacağımı söyledim. Küçük bir valiz hazırladım, taksi çağırdım ve bakıcıya her zamanki sakinliğimle talimatlar verdim. Mehmet’in alnına bir öpücük kondurdum. Sonra evden çıktım.

Ancak taksiciye beni iki kilometre ilerideki alışveriş merkezinin önünde indirmesini söyledim. Eşyalarımı emanet dolabına bıraktım ve arka sokaklardan yürüyerek geri döndüm. Gece çökmüştü. Hava soğuktu, sokak lambaları solgun ışıklar saçıyordu.

Evin karşısındaki çalılıkların arasına saklandım. İkinci kattaki yatak odasının perdesi hafif aralıktı. Kalbim göğsümü parçalayacak gibi atıyordu. Saatler yavaş akıyordu.

Tam gece birde, evin yan kapısı sessizce açıldı devamı icin sonrki syfaya gecinz...

Nefesimi tuttum.

Bakıcı, kapıyı aralayıp dışarı baktı. Ardından bir adam içeri girdi. Uzun boylu, koyu renk montlu biriydi. Elinde küçük bir çanta vardı. Adamın içeri girer girmez sigara yaktığını gördüm; duman loş ışıkta belli belirsiz yükseldi.

Dizlerim titredi.

Perdelerin arasından görebildiğim kadarıyla adam doğrudan yatak odasına yöneldi. Birkaç dakika sonra odanın ışığı yandı. Bakıcı kapıyı kapatıp aşağı indi. Yabancı adam odada yalnız kaldı.

Ve sonra… inanamadığım bir şey oldu.

Adam yatağa yaklaştı, eğildi ve Mehmet’in kulağına bir şeyler fısıldadı. Ardından cebinden küçük bir enjektör çıkardı. Gözlerim karardı. Nefesim kesildi. O an içimdeki korku öfkeye dönüştü.

Telefonumu çıkarıp polisi aramayı düşündüm ama önce emin olmam gerekiyordu. Adam enjektörü Mehmet’in kolundaki serum hattına bağladı. İşlemi o kadar profesyonelce yapıyordu ki, bunun ilk kez olmadığını anladım.

Bir anda Mehmet’in parmakları titredi.

Gözlerime inanamadım.

Altı yıldır tek bir kası bile oynamayan adamın eli hafifçe kıpırdadı. Adam geri çekildi ve dikkatle onu izlemeye başladı.

Sonra Mehmet’in göz kapakları titredi.

O an saklandığım yerden fırladım. Kapıya doğru koşarken kalbim kulaklarımda atıyordu. Anahtarım hâlâ çantamdaydı. Kapıyı sessizce açtım ve merdivenleri çıktım. Yatak odasının kapısını hızla ittim.

Adam irkilerek bana döndü.

“Sen… seyahatte değil miydin?” dedi bakıcı arkamdan, yüzü bembeyaz.

Gözlerim Mehmet’teydi.

Ve o an, altı yıl sonra ilk kez, gözleri aralandı.

Bana baktı.

Şaşkın, korkmuş ama bilinçli bir bakıştı bu.

Odadaki adam panikle geri çekildi. “Bu tedavi denemesiydi,” dedi titrek bir sesle. “Resmi değil… ama umut vardı.”

Bakıcı ağlamaya başladı. Altı yıldır doktorların “bitkisel hayat” dediği durumun aslında geri döndürülebilir olabileceğini, ama bunun için gizli ve pahalı bir deneysel tedavi uyguladıklarını itiraf etti. Sigara içen adam, lisansı iptal edilmiş bir nörologdu. Resmi yollardan yapamayacağı bir tedaviyi, gizlice burada sürdürüyordu.

Benden saklamışlardı. Çünkü ya başarısız olursa umudum tamamen yıkılır diye korkmuşlardı.

Ama o gece umut gözlerimin içine bakıyordu.

Mehmet’in dudakları titredi. Çok hafif bir ses çıktı.

“Zeynep…”

Dizlerimin üzerine çöktüm. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü. Altı yıl boyunca vedasını yapamadığım adam, sonunda geri dönüyordu.

O gece anladım ki bazen en büyük ihanet sandığımız şey, aslında çaresizliğin yanlış yöntemidir. Öfke, yerini tarifsiz bir şükre bıraktı.

Mehmet’in elini tuttum. Bu kez parmakları benimkileri zayıf da olsa sıkıyordu.

Ve altı yıl sonra evimiz ilk kez yeniden bir yuva gibi hissettirdi.
Reklamlar
10 Haziran 2026
Reklamlar

Bunları da İzleyebilirsiniz

Artışlar artık netleşmeye başladı Gusül almadan uyunduğunda evde ne olur İmamoğlu ve Manken