Zemin kattaki evler, bahçeye yakın yapılar ve nemli alanlar daha fazla risk taşırdı. Duvar çatlakları, pencere kenarları ve kapı altları onlar için doğal geçiş noktalarıydı. Bir kez rota oluştuğunda aynı hattı tekrar tekrar kullanırlardı. Bu nedenle tek tek karıncaları temizlemek yerine giriş noktasını kapatmak ve besin kaynağını ortadan kaldırmak daha kalıcı çözüm sayılırdı. Sirke, limon suyu ya da karbonat gibi doğal yöntemlerin izleri bozduğu bilinirken, profesyonel ilaçlama ancak yoğun durumlarda tercih edilirdi. Yine de kültürel hafızada karıncanın yeri farklıydı. Çalışkanlık, disiplin ve sabır sembolü olarak anlatılır; çocuklara örnek gösterilirdi. Bu yüzden bazı evlerde karıncalar görüldüğünde panik yerine kısa bir sessizlik olur, ardından temizlik yapılırdı. O sabah mutfaktaki hareketlilik de birkaç saat içinde son buldu. Kırıntılar toplandı, dolap dipleri silindi, kapı eşiğindeki boşluk kapatıldı. Akşama doğru iz tamamen kaybolmuştu. Geriye yalnızca küçük bir hatırlatma kaldı: Doğa ile yaşam alanı arasındaki sınır sandığımız kadar kalın değildi. Bazen küçücük bir canlı, hem ev düzenini hem de eski anlatıları aynı anda gündeme getirebiliyordu.
