DÜĞÜNÜMÜN EN MUTLU ANINDA KOCAMIN YAPTIĞI O “ŞAKA” HAYATIMI KARARTTI

DÜĞÜNÜMÜN EN MUTLU ANINDA KOCAMIN YAPTIĞI O “ŞAKA” HAYATIMI KARARTTI — ABİMİN HERKESİ ŞOK EDEN HAREKETİ İSE UNUTULMAZDI

Nişanlımla tanıştığımda sadece annem ve abim vardı. Babamı çok küçük kaybettiğimiz için abim benim için her zaman bir koruyucu olmuştu. Düğün günü geldiğinde çatlaması her şey kusursuzdu; 120 davetli, bembeyaz bir gelinliğe ve dünyanın en kadınına kavuşmuşum gibi hissettiren, eşsiz bir mutluluk...

Ancak makarnanın kesilme zamanı geldiğinde, hayalini kurduğum masal bir kabusa dönüştü. El ele tutuşup makarnayı keseceğimizi sanırken, bir anda kahkahalar atarak yüzümü makarnaya gömdü. Bütün salon buz kesti. Duvağım, gelinliğim, uğraşılan makyajım ve saçım saniyeler içinde mahvolmuştu. Utançtan ve şaşkınlıktan donup kaldım; boğazımdaki o düğüm onu an hıçkıra hıçkırağlıyordum gibi canımı yakıyordu. Bazı çıkışla güncellemeyi bilemeyip gergin bir şekilde gülerken, annemin çıkışıyla ağzını kapattı. Eşim ise dünyanın en komik olayını yapmış gibi gülüyor, yanağımdaki kremayı parmağıyla silip "Hım, tatlıymış" diyordu.DEVAMI DİĞER SAYFADA

Tam o sırada abimin sandalyesini sertçe geriye iterek ayağa kalktığını gördüm. Çenesi sinirden kilitlenmişti. O an yaptığı şeyi salondaki hiç kimse tahmin bile edemezdi. Tüm salon derin bir sessizliğe büründü.

Abim, saniyeler içinde masaların arasından fırlayıp yanımıza geldi. Herkes bir kavga çıkacağını, abimin eşimin yakasına yapışacağını sanıyordu. Ama o, beklenmedik bir soğukkanlılıkla tam önümüzde durdu. Gözleri alev alev yanıyordu ama sesi ürkütücü derecede sakindi. Eşimin elindeki pasta çatalını bir çırpıda çekip aldı ve yere fırlattı. Sonra cebinden mendilini çıkarıp yüzümdeki kremayı tek bir hamleyle sildi, gözlerimin içine bakarak "Kalk gidiyoruz," dedi.

Eşim şaşkınlıkla, "Hey, sakin ol sadece şakaydı!" diye geveledi. Ama abim ona bakmadı bile. Elimden sıkıca tuttu ve beni pistin ortasından çekip çıkardı. Arkamızda 120 şaşkın davetli ve neye uğradığını şaşırmış bir damat bırakarak salonun çıkışına yöneldik. O an hissettiğim utanç, yerini tuhaf bir özgürlük hissine bırakmaya başlamıştı.

Dışarı çıktığımızda gece serinliği yüzüme çarptı. Abim beni arabasına bindirdi. Annem de arkamızdan ağlayarak gelmişti. Eşim kapıya kadar peşimizden koştu, "Saçmalamayın, düğünümüz burası, nereye gidiyorsunuz?" diye bağırıyordu. Abim şoför koltuğuna oturdu, camı indirdi ve hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi kurdu: "Kız kardeşimin onurunun kırıldığı yerde bizim düğünümüz olmaz. O pasta sadece onun yüzüne değil, bizim ailemize atıldı. Şimdi git ve o pastayı tek başına ye."

Gaza bastı ve oradan uzaklaştık.

Eve vardığımızda üzerimdeki o ağır, yapış yapış gelinliği çıkardım. Aynada kendime baktım; gözlerim şişmiş, makyajım akmıştı ama içimde bir huzur vardı. Babam öldüğünden beri abim benim kalem olmuştu ve o kale bugün yıkılmasına izin vermemişti......

Eşim bütün gece boyunca aradı, yüzlerce mesaj attı. Hepsi aynı şeyi söylüyordu: "Çok abarttınız, sadece bir düğün geleneğiydi, herkes gülüyordu." Oysa kimse gülmüyordu. O, kendi aşağılık kompleksini benim en mutlu günümde beni küçük düşürerek tatmin etmeye çalışmıştı. Onun için eğlence, başkasının acısı üzerinden kurulan bir şeydi.

Ertesi sabah kapımızda bitti. Elinde çiçeklerle, sanki hiçbir şey olmamış gibi "Hadi evimize gidelim," dedi. Abim kapıyı açtı ve içeri girmesine bile izin vermedi. Ben ise arkasından seslendim: "Evimize değil, mahkemeye gideceğiz. Bir kadının en özel gününü ona dar eden bir adamla bir ömür geçiremem. Sen daha saygının ne olduğunu bilmiyorsun."

Olaydan sonraki birkaç hafta çok zor geçti. Dedikodular yayıldı, bazıları "Bir pasta için yuva mı yıkılır?" dedi. Ama en yakınlarım, o gün orada olanlar, abimin neden o kadar sert tepki verdiğini biliyordu. Çünkü mesele sadece pasta değildi; mesele sınırların ihlal edilmesi, sevdiğin insanın duygularının hiçe sayılmasıydı.

Aylar sonra boşanma davası bittiğinde, adliyeden abimle beraber çıktım. Gökyüzü o düğün gününden bile daha parlaktı. Abim omzuma kolunu attı ve "Babam görseydi seninle gurur duyardı," dedi. O an anladım ki; gerçek sevgi sizi başkalarının önünde küçük düşüren değil, düştüğünüzde elinizden tutup kaldıran, hatta gerekirse tüm dünyayı karşısına alan kişidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda, o gün o pastanın yüzüme çarpmasının aslında hayatımın en büyük şansı olduğunu görüyorum. Eğer abim o gün o sandalyeyi itip ayağa kalkmasaydı, belki de bir ömür boyu "şaka" adı altında ruhu hırpalanan o kadın olarak kalacaktım. Şimdi ise başı dik, onuruyla yaşayan ve ne istediğini bilen bir kadınım. Ve en önemlisi, bir daha asla kimsenin benim mutluluğumu bir espri malzemesine dönüştürmesine izin vermeyeceğim.

DÜĞÜNÜMÜN EN MUTLU ANINDA KOCAMIN YAPTIĞI O “ŞAKA” HAYATIMI KARARTTI

Bunları da İzleyebilirsiniz