Çocuğumu Kaybettiğimi Sandım

Genç adam bana doğru bir adım attı.

"Ben Emre."

Dudaklarım titredi.

"Bu… bu imkânsız."

Başını eğdi.

"Ben de yıllarca böyle düşündüm."

Sonra cebinden katlanmış eski bir kâğıt çıkardı. Bana uzattı.

"Bu, gerçek annemi bulmam için bırakılan tek ipucuydu."

Kâğıdı açtığımda gözlerim satırlara takıldı.

Yazı bana yabancıydı ama içimde garip bir his uyandırdı.

"Bu çocuğun gerçek annesine ulaşması için…"

Devamını okuyamadım.

Çünkü altındaki imza her şeyi değiştirdi.

Bu imza, yıllar önce bebeğimi kaybettiğim hastanedeki hemşirenin imzasıydı.

O gece Emre'yi eve aldım.

Hâlâ bunun gerçek olduğuna inanamıyordum. Karşımda oğlum olabilecek biri oturuyordu. 18 yıl boyunca hayalini kurduğum ama asla gerçekleşeceğine inanmadığım şey karşımdaydı.

Ona sürekli bakıyordum.

Gülüşü…

Kaşlarını kaldırışı…

Konuşurken ellerini kullanışı…

Hepsi bana bir yerlerden tanıdık geliyordu.

"Annen sana ne anlattı?" diye sordum.

Emre gözlerini kaçırdı.

"Bana hep doğduğum gün annemin beni bıraktığını söyledi."