Babam, şoförüyle evlendikten sonra beni evden kovdu.

1. Bölüm — Giriş Babama uyumla örülmüş bir evde büyümüştüm; Onun adımı izlendi, seçim yapılmadı. Onun dünyasında iyi bir hayatı kabul etmişler içindi: uygun eğitim, uygun arkadaşlıklar, uygun evlilikler. Benim kalbim ise bu çizgilerin dışında attı. Levent'i tasarruflarında, ellerinin dağılmış, gözlerinin sustuğunda huzur buldum. Babamın şoförüydü; Kapıdan geçen raporlama hayatımızın. Ama o bende kaldı, yemek yedi, bana insan olarak bakıldı. Evlenmeye karar verecek gece orada, o soğuk gülüşü hiç unutmayacağım. “O adamı bu aileye sokacaksın” dedi. Bir cümle, onca yılın tüm onuru ve tehdidiyle… Ertesi sabah valizimle geride kaldığımda ardımda sadece hakaret değil, kazınmış bir erdemlerin damakta olduğuydu. Anahtar kartım çalışmıyordu, banka hesabım donmuştu, çocukluğumun evi bana kapatılmıştı. Beni büyüten kadın hizmetçi, gözler dolu ama sözleri belirgindi bir hayır ile kapıyı kapadı.Sekiz yıl geçti. Levent gece vardiyalarında Resmi okulunu puanlayan, ben iki listelendi: Mert ve İrem. Küçük sarı evimiz, eski dönemlerde karartıldığı dünyanın karşılaştığı bir sığınaktı. Babam hiçbir şey sormadı, hiçbir mektup yazmadı. Biz onun yokluğunda büyümüştük; ilk adımlar, ilk kelimeler, ilk korkular hep bizimdi. Bazen fotoğraflara bakan çocuklara neden adının hiç yazmadığını yazıyor içini eritiyordu

Levent’le kolumu tuttum, bir işaretle çocukları geriye çektim. Kapı pervazında karşılıklı duran iki dünya vardı: onun geçmişin emirlerini taşıyan dünyası, bizim küçük evimiz ve o evin içinde büyüyen sevginin dünyası. “Beni kovduğunuzda altı aylık hamileydim,” dedim. “Seninle, babamızla ya da kurduğun kurallarla bir ilgisi yok artık. Hayatımı kurdum. Levent benim eşim. Bunlar da çocuklarımız.” Baba, gözleri dolu dolu, dizlerinin üzerine oturur gibi oldu. “Sen…” dedi, sonra sustu. Sözcükler yine yeterli değildi. Hediye poşetinin içinden küçük bir oyuncak araba düştü; parlak, ama değersizleşmiş gibiydi yerde. “Seni görmeye geldim çünkü…” diye başladı, sonra durdu. Anlatamadığı neydi? Gurur mu? Pişmanlık mı? Kaybettiği şeyin büyüklüğü mü? O an anladım: karşımda hâlâ o soğuk adam vardı, ama kırılgan bir tarafı daha vardı şimdi; yaşın, yalnızlığın ve geçmişin ağırlığının örttüğü bir çocukluk kırıklığı. Konuşmalar geldikçe yavaşça çözüldü düğümler. Babamın söyleyemedikleri, benim bağırdıklarım, Levent’in hep alçakgönüllü sabrı… Geçmişin sert kuralı, bugünün basit gerçeğiyle çarpışıyordu. Beni kovduktan sonra babamın hayatında da boşluklar oluşmuştu; insanlar uzaklaşmış, tahtlar yavaşça sallanmış. Bugün yanında duruşuyla, neden geldiği bir parça daha görünür oldu: Gururunun ardından gelen bir tür yalnızlık, küçük bir özrü ve belki de tamir etmek istediği eksik bir şey vardı.3. Bölüm — Sonuç Gecenin ilerleyen saatlerinde verandada oturduk; çocuklar içeride uykuya daldılar. Babamın sesi artık kırıktı ama daha gerçekçiydi: “Sana yaptıkları için üzgünüm,” dedi. Sözcükler basit ama güçlüydü. Ben de ona yaptıklarının iziyle cevap verdim; kırgınlığımı, eksikliğimi, özlemimi anlattım. Affetmek kolay değildi; unutmak mümkün değildi. Ama kapıyı aralamak, evin sınırını yeniden çizmek mümkündü.

Reklamlar

Babam, şoförüyle evlendikten sonra beni evden kovdu.

Bunları da İzleyebilirsiniz